جمعه ی خونین...خیلی وقته که فرصت نمیکردم سری به نت بزنم حساب همه چیز از دستم در رفته بود، وروجک اعتراض کرده بود که چرا همش از غصه هام مینویسم و راستم میگه، خودمم از این اخلاق بدم خسته شدم اما وقتی غصه ای دارم همش دنبال یه گوش میگردم که حرفای دلمو گوش کنه الانم اومدم تا از درد بگم قول میدم که دیگه غمگین نباشم اما اینو نمیتونم
اومدم اینو به همه ی دنیا بگم، اومدم از همه بخوام به همه التماس کنم که دعا کنن، خونواده ی پسر عموی عزیزم که چند روزی اومده بودن پیش پدر و مادرشون امروز صبح تو راه برگشت به زنجان تصادف کردن!
آخه کی باورش میشد که شاد و سرحال از این مسافرت خداحافظی کنن که برن سر خونه و زندگیشون و نیم ساعت نشده عاش و لاش برگردن گوشه ی بیمارستان!
آخه کی باورش میشد که اون زهرای شیطون شیرین زبون که عشق باباییش بود چشاشو ببنده و دیگه معلوم نباشه که کی به هوش میاد! آخه بابایی که با صدای زهرا ی نازش جون میگرفت حالا چطور تحمل کنه که زهرا ضربه مغزی شده!!! آخه آدم آتیش میگرفت وقتی میدید پسر عمو داره پرپر میزنه کنار جسم آروم و بیصدای زهرا کوچولوش! زهرایی که چشاش بسته بود، زهرایی که صداش در نمیومد، آخه چرااااا؟؟؟
قربون خدا برم قربون بزرگیش برم آخه چرا اینجوری؟؟؟ مامان زهرا که چقدر به این زندگی شیرینش مینازید که چقدر عاشقانه در کنار بچه هاش بود تازه یه داداش واسه زهراش آورده بود و چه آرزوهایی که نداشت، حالا چطور آخه چطور باور کنه که دیگه نمیتونه سر پا وایسه، چطور باور کنه که دیگه نمیتونه علی 5 ماهشو بزرگ کنه، آخه چراااااااااا چرا قطع نخاع!
اول جوونی اول جون گرفتن یه زندگی شیرین ، بهت بگن که تا آخر عمر رو زمین میمونی! وروجک تو بگو من این دردو چطور تو دلم نگه دارم، آخه مگه میشه، آخه به سنگم بگی داغون میشه، ای خدا چراااااااااا؟؟؟
همه دستشون به آسمونه،همه دلاشون ویرونه، همه چشماشون اشک ریزونه، آخه چرا این همه پریشونی؟ چرا این همه داغونی!
خدا رو قسم میدم به صاحب این ماه خدا رو قسم میدم به این روزای عزیز که یه کاری واسه زهرا کوچولوی ناز و مامانیش بکنه!
به همه ی اونایی که دارن این مطلبو میخونن التماس میکنم که دعا کنن، این تنها کاریه که از دست ماها برمیاد ،
فقط دعا فقط دعا ...
اینم عکسه زهرا کوچولوی ناز که الان تو کماست :
